Wat vinden jullie ervan ?
Ik weet graag wat mensen van mijn werk denken
geef gerust commentaar op sas@juthosa.be. Je kan me ook vinden op facebook en op instagram vind je me onder de naam tunzww
Mijn verhaal…
Ik ben saskia, fotografe in hart en nieren. Met mijn camera vertel ik verhalen – eerlijk, puur en met gevoel. Geen perfecte plaatjes, maar echte momenten die raken.
Fotografie is voor mij kijken met aandacht, spelen met contrast en het vinden van schoonheid in het gewone.
Fotografie is mijn manier om de wereld te ervaren. Ik hou van contrast – in kleur, in licht en in verhaal. Elke foto is een stukje van mijn blik op het leven…rauw, eerlijk en vol emotie.
Ik fotografeer het liefst wat niet te regiseren valt. Spontane momenten, kleine details en onverwachte zaken. Dat zijn de beelden die me raken. Vaak hoor ik achteraf: “zo had ik het nooit bekeken, was dat daar ook,…?
Vanuit mijn scootmobiel zie ik de wereld letterlijk anders. Dat unieke perspectief maakt mijn fotos net iets verrassender – laag bij de grond, dichtbij de mensen en vol karakter.
Ik hou van natuurlijke beelden, geen zware photoshop, maar fotos met leuke kleuren en emoties. Voor mij is zwart-wit ook een kleur – eentje die diepte en gevoel toevoegt waar woorden vaak tekortschieten.
Ik ben sociaal, toegankelijk en perfectionistisch. Soms onzeker, omdat ik altijd dat perfecte beeld wil maken. Maar juist dit zorgt ervoor dat ik altijd alles geef. Bij elke shoot, voor elk persoon of onderwerp.
Ik fotografeer vanuit miijn ogen, maar vooral vanuit mijn hart. Mijn doel is simpel, beelden maken die blijven hangen – omdat ze echt zijn.
Maar hoe is het begonnen…
Ik heb al altijd een voorliefde gehad voor het mooie wat de wereld te bieden heeft. Toen mijn vader een cameratoestel aankocht, was die veel toch door mij stiekem meegenomen op tocht door de tuin. Ook onze huisdieren waren het perfecte model voor mij…
Veel trokken de fotos vaak op niets. Maar ik ben een volhardend iemand en ik bleef fotograferen. Ook al was het dan, in de tijd van de filmrolletjes schadelijk, omdat er meer vingers op het beeld stonden dan onderwerpen.
De aankoop van een digitale camera was een verbetering voor mij, ik kon zien wat ik deed op het scherm, en ik verbeterde. Schoolreisjes, kampen, de tuin op een woensdagmiddag…ik had dat toestel meer in mijn handen dan mijn vader die het voor hem gekocht had
En zo verbeterde ik, Oefening baart kunst
We spreken 2005…het jaar waarin ik 18 was en Jurgen, mijn man heb leren kennen.
Mijn man en een vriend fotografeerden ook, en zo ben ik er “letterlijk en figuurlijk” ingerold. We deden samen uitstappen en in 2007 hadden we onze eerste expo en fotonaam…Juthosa ( JUrgen, THOmas en SAskia )
Expo’s
2007 is dus het jaar van de eerste expo, toen nog in een tent, in de tuin van vrienden. Het was ijskoud en we hadden een diashow in elkaar gestoken die steeds via een pc-scherm werd afgespeeld. We kregen een 100-tal bezoekers op een weekend, maar voor de eerste keer dat we meededen was dit een mooie opkomst
We deden verder steeds mee met waar we mee begonnen hadden, het evenement buren biij kunstenaars. De jaren erop was de tuin van de vrienden geen optie meer en huurden we een zaal, waar we samen met andere kunstenaars een gezamelijke expo van maakten
Anno 2015 was het tijd om een stap verder te gaan. We wilden de expo blijven houden, al was het project buren bij kunstenaars niet meer het concept waar we aan begonnen waren. Na veel samenzitten en denken, werd expo 3600 geboren, een kunstenaarscollectief die ieder jaar, en later om de twee jaar een expo zou houden in oktober. In 2025…tien jaar na de geboorte…is dit nog steeds een vast gegeven.